ΧΑΡΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΟΥΝ
ΕΙΡΗΝΗ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ
ΕΥΛΟΓΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ.



Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΕΧΕΙ ΤΡΙΑ ΠΛΟΚΑΜΙΑ.ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΤΟΝ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙΣΜΟ,
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΤΗΝ ΜΑΣΟΝΙΑ.
ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ


ΠΙΣΤΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΙΓΟΥΡΙΑ ΓΙ'ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙἈΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ!!!!!!!!


Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΘΕΛΕΙ ΟΧΙ Ν΄ΑΔΕΙΑΣΟΥΝ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ,ΑΛΛΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΟΙΩΜΕΝΟ ΤΟ ΦΡΟΝΙΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΙΣΤΗ.
ΠΑΤΗΡ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ







ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΘΕΣΗ Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ;


1.Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ;

2.Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ;

3.Ο ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ;

4.ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΟΙ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ;






ΑΡΑΓΕ ΠΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΘΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ;



ΤΡΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Α) ΤΟΥ ΑΔΑΜ

Β)ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ

Γ)ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ.

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ




















Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ
ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ.
Παναγία η Παραμυθία

Για την εικόνα αυτή διηγείται η παράδοση ότι η αρχική έκφραση των προσώπων και η στάση του σώματος του Κυρίου και της Θεομήτορος άλλαξαν, όταν συνέβη το εξής φρικτό θαύμα:
Το 807 μ.Χ. αποβιβάστηκαν κρυφά πειρατές στην παραλία της μονής Βατοπαιδίου στο Άγιο Όρος και περίμεναν κρυμμένοι το πρωινό άνοιγμα της πύλης, για να επιτεθούν, ο ηγούμενος που μετά το τέλος του όρθρου έμεινε μόνος, για να συνεχίσει την προσευχή του, άκουσε τα εξής λόγια της Παναγίας: «Μην ανοίξετε σήμερα  τις πύλες της μονής, αλλά ανεβείτε στα τείχη και διώξτε τους πειρατές». Στρέφοντας το βλέμμα του εκεί είδε το Θείο βρέφος να απλώνει το χέρι του και να σκεπάζει τα χείλη της μητέρας του λέγοντας: «Μη μητέρα μου, άφησε τους να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει». Αλλά η Παναγία πιάνοντας με το χέρι της το χέρι του Υιού της και στρέφοντας λίγο το κεφάλι, για να ελευθερώσει τα χείλη της επανέλαβε τα ίδια λόγια. Αυτός ο τελευταίος σχηματισμός των προσώπων παρέμεινε μόνιμα στην εικόνα, ενώ οι μοναχοί, αφού σώθηκαν θαυματουργικά απ΄ τους πειρατές, ευχαρίστησαν την Παναγία και ονόμασαν την εικόνα της αυτή «Παραμυθία», που σημαίνει καταπράϋνση ή  μετριασμός, ή έννοιες που εξίσου αποδίδουν το περιστατικό του θαύματος. Η εικόνα είναι τοιχογραφία και βρίσκεται στο δεξιό χορό του ομωνύμου παρεκκλησίου της μόνης.
Ἀπολυτίκιον ΧΟΣ πλ.Α΄
Σῶσαι θέλουσα κόρη το Βατοπαίδιον,Παραμυθία γλυκεία ἐκ πειρατῶν βδελυρῶν, θαυμαστῶς τῷ προεστῶτι προσωμίλησας,καὶ καθυπέδειξας αὐτῷ σωτηρίας χειρισμούς, δι’ὅ σε νῦν εὐφημοῦντες,πιστῶς αἰτούμεθα πάντες τὰς προς Υἱόν σου ῥυπτικάς προσευχάς.
 

 

ΟΙ ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ !!!!!!!


Σ’ αυτήν την οικουμενιστική φιέστα, η μάνα χάνει το παιδί και το παιδί τη μάνα ......

%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b7%ce%b3%cf%8d%cf%81%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%bd%ce%ad%ce%b1-%cf%85%cf%8c%cf%81%ce%ba
Διαβάζω στην ιστοσελίδα Orhodox Christian Laity την ανακοίνωση ότι τη Δευτέρα 23 Ιανουαρίου θα πραγματοποιηθεί «προσευχή Ορθοδόξων και Καθολικών για την ενότητα και τη ζωή». Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί σε δύο παπικούς ναούς: St. John Nepomucene και St. Frances Xavier Cabrini.

Το ‘μεγάλο αυτό γεγονός’ στηρίζεται από την προαναφερθείσα ενορία των παπικών, την Ορθόδοξη Εκκλησιαστική Σχολή Αγίου Βλαδίμηρου [ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για την Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ !!] και από την ενορία St. Vincent Ferrer και St. Catherine of Siena του Τάγματος των Δομινικανών.
Κατά τη διάρκεια της βραδιάς θα τελεστεί «Ορθόδοξη και Ρωμαιοκαθολική ευχαριστία». Θα ακουστεί, από πλευράς Ορθοδοξίας, ο «Ακάθιστος για το Αγέννητο» [“Akathist for the Unborn”] και από Ρωμαιοκαθολικής «το Ροδάριο του Θείου Ελέους» [“Divine Mercy Chaplet”]. Την Ορθόδοξη ευχαριστία θα τελέσει ο Πρόεδρος της Εκκλησιαστικής Σχολής Αγίου Βλαδίμηρου, Πρωτοπρεσβύτερος Τσαντ Χάτφιλντ (Chad Hatfield).
Οι εκπλήξεις όμως δεν τελειώνουν εδώ. Στο ‘μεγάλο αυτό γεγονός’ θα παρευρεθεί και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Ουάσινγκτον, Μητροπολίτης πάσης Αμερικής και Καναδά Τύχων, ο οποίος θα δώσει και ομιλία.
Ομιλία θα δώσει και η Αδελφή Virginia Joy των ‘Αδελφών της Ζωής’ (Sisters of Life).
virginia-joy
Οι ‘Αδελφές της Ζωής‘, διαβάζω, είναι μία «καθολική θρησκευτική αδελφότητα αφιερωμένη στην προστασία και τη βελτίωση της ιερότητας κάθε ανθρώπινης ζωής» !!
sisters-of-life
Η εκδήλωση αυτή, «έχει σχέση με την Εβδομάδα Προσευχής για την Χριστιανική Ενότητα, την οποία ξεκίνησε η Επιτροπή Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων (Faith and Order Commission) του Παγκόσμιου Συμβούλιου Εκκλησιών και το Ποντιφικό Συμβούλιο για την Προώθηση της Χριστιανικής Ενότητας.» Η Εβδομάδα Προσευχής έχει παραδοσιακά ορισθεί από την 18η Ιανουαρίου έως την 25η.
Αυτά είναι αγαπητοί μου αδελφοί τα αποτελέσματα του ‘διαλόγου’ ΤΟΥΣ, τα οποία εμείς οι απλοί πιστοί πρέπει να καταπιούμε αμάσητα, να κάνουμε μπάκα μπάκα όπως λέει ο αγαπητός αγωνιστής της Πίστεως Πρωτοπρεσβύτερος π. Νικόλαος Μανώλης. Αυτές είναι και οι εξουσίες του υπέρ-οργανισμού ΠΣΕ που επικύρωσε η ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΣ της Κρήτης και η Εκκλησία της Ελλάδος, να ορίζει τα δόγματα της Πίστης μας και την καθημερινή μας εκκλησιαστική ζωή.
Απέραντη θλίψη, δεν μπορώ να γράψω τίποτε άλλο.
***
Φαίη για το ιστολόγιο ΑΒΕΡΩΦ

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

ΒΙΟΣ ΟΣΙΟΥ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ.

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ & ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ 
ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ
   Χριστιανός ασκητής και ιδρυτής μοναστικών κέντρων στην περιοχή της Παλαιστίνης, μία από τις πιο σημαντικές μορφές του Χριστιανισμού. Ήταν γνωστός στην εποχή του για την αυστηρότητα του βίου και τα θαύματά του. Προσηλωμένος στην Ορθοδοξία, όπως αυτή είχε καθορισθεί από τις Οικουμενικές Συνόδους, πολέμησε τις αιρέσεις και ιδιαίτερα αυτή του Μονοφυσιτισμού. Η μνήμη του τιμάται 20 Ιανουαρίου.
  Ο Ευθύμιος γεννήθηκε στη Μελιτηνή της Αρμενίας το 377 επί βυζαντινού αυτοκράτορος Γρατιανού. Ήταν μοναχογιός και οι γονείς του τον ονόμασαν Ευθύμιο για να ευχαριστήσουν τον θεό, που τους χάρισε αυτή την ευθυμία. Σε ηλικία τριών ετών έμεινε ορφανός από πατέρα και η χήρα μητέρα του ανέθεσε την ανατροφή του στον τοπικό επίσκοπο Ευτρώιο. Αυτός τον εκπαίδευσε καλώς και σε ηλικία 28 ετών τον χειροτόνησε πρεσβύτερο.
  Το 406 ο Ευθύμιος μετέβη στα Ιεροσόλυμα και ασκήτευσε στο σπήλαιο του Αγίου Θεοκτίστου. Σύμφωνα με τον βιογράφο του Κύριλλο τον Σκυθοπολίτη, τα μεγάλα πνευματικά του χαρίσματα γρήγορα τον ανέδειξαν και η φήμη του ως Αγίου απλώθηκε παντού. Πολλοί Σαρακηνοί (Άραβες) έγιναν χριστιανοί, ενώ αρκετοί αιρετικοί, όπως Μανιχαίοι, Νεστοριανοί και Ευτυχιανοί, επέστρεψαν στην ορθή πίστη. Ακόμη και η αυτοκράτειρα του Βυζαντίου Ευδοκία (408-450), που λοξοκοίταζε προς τον Μονοφυσιτισμό, αναγκάστηκε να διακόψει κάθε σχέση μαζί του, όταν πείστηκε από την επιχειρηματολογία του Ευθυμίου. Γύρω του συγκεντρώθηκαν πολλοί μοναχοί, που τον ανακήρυξαν ηγούμενό τους.
  Ο Ευθύμιος είχε το χάρισμα της θαυματουργίας, σύμφωνα με τους συναξαριστές. Κάποτε, με ελάχιστα ψωμιά κατόρθωσε να χορτάσει 400 ανθρώπους που τον επισκέφθηκαν την ίδια ημέρα στο κελί του. Με την προσευχή του, γυναίκες που ήταν στείρες αποκτούσαν παιδιά και η διψασμένη γη της Παλαιστίνης ποτιζόταν από την πολλή βροχή και κάρπιζε.
  Ο Όσιος Ευθύμιος ο Μέγας κοιμήθηκε σε βαθιά γηρατειά στις 20 Ιανουαρίου του  473. Η Εκκλησία για την προσωπικότητα του και την προσφορά του στον Χριστιανισμό τον ανακήρυξε Μέγα. Στη βυζαντινή αγιογραφία, ο Όσιος Ευθύμιος παρουσιάζεται με αρκούντως μακριά γενειάδα.
Απολυτίκιο

Ευφραίνου έρημος η συ τίκτουσα, ευθύμησον η ουκ ωδίνουσα· ότι επλήθυνέ σοι τέκνα, ανήρ επιθυμιών των του Πνεύματος, ευσεβείᾳ φυτεύσας, εγκρατεία εκθρέψας, εις αρετών τελειότητα. Ταις αυτού ικεσίαις, Χριστέ ο Θεός, ειρήνευσον την ζωήν ημών.

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ - Ο ΜΑΧΗΤΗΣ ΑΓΙΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ.


Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ 

TΟΥ ΟΣΙΟΥ & ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΜΑΡΚΟΥ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΕΦΕΣΟΥ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ.

Ο ΑΣΤΗΡ ΤΗΣ ΕΦΕΣΟΥ Ο ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΕΣ ΤΟΥ
Εφέτος κλείνουν 573 έτη από την κοίμηση του εν αγίοις πατρός ημών και ομολογητού Μάρκου αρχιεπισκόπου Εφέσου του Ευγενικού .
Ο άγιος Μάρκος (κατά κόσμο Εμμανουήλ), εγεννήθη από ευσεβείς γονείς το 1392 εις την βασιλίδα των πόλεων, Κωνσταντινούπολιν. Ο πατέρας του ωνομάζετο Γεώργιος και ήτο αρχιδικαστής, σακελλίων και διάκονος της Μεγάλης Εκκλησίας, η μητέρα του ωνομάζετο Μαρία και ήτο θυγατέρα του ευσεβούς ιατρού Λουκά.
  Αμφότεροι οι γονείς προσπάθησαν και επέτυχαν να αναθρέψουν τον μικρό Εμμανουήλ εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Αλλά ο θάνατος του πατρός του άφησε αυτόν και τον μικρότερό του αδελφό Ιωάννη ορφανούς εις νεαρά ηλικία.
  Τα πρώτα γράμματα ο άγιός μας τα εδιδάχθη από τον πατέρα του Γεώργιο, ο οποίος είχε μία ονομαστή ιδιωτική σχολή. Μετά τον θάνατον του πατρός του η μητέρα του τον έστειλε να μαθητεύεση εις τους πλέον φημισμένους διδασκάλους της εποχής του, τον Ιωάννη Χορτασμένο (κατόπιν Ιγνάτιο Μητροπολίτη Σηλυμβρίας) και τον μαθηματικόν και φιλόσοφον Γεώργιον Γεμιστόν Πλήθωνα. Μεταξύ των συμμαθητών του ήτο και ο μετ έπειτα άσπονδος εχθρός του Βησσαρίων ο καρδινάλιος.
ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΟΣ
Όταν ο νεαρός Εμμανουήλ τελείωσε τας σπουδάς του, ανέλαβε την διεύθυνση της πατρικής σχολής και εις σύντομο χρονικό διάστημα ανεγνωρίσθει ως ένας από τους πλέον λαμπρούς διδασκάλους της ψυχορραγούσης πόλεως. Μεταξύ των μαθητών του, που διέπρεψαν αργότερον, ήσαν ο Γεώργιος Γεννάδιος Σχολάριος,-ο πρώτος μετά την πτώσιν της Πόλεως Πατριάρχης-, ο Θεόδωρος Αγαλλιανός, ο Θεοφάνης Μητροπολίτης Μηδείας και ο αδελφός του Ιωάννης ο Ευγενικός.
  Αλλά ο θείος έρως δεν άφησε τον Εμμανουήλ να παρασυρθεί από την γεμάτη υποσχέσεις λαμπρά καριέρα του διδασκάλου, ούτε οι λίαν φιλικές σχέσεις του με τον αυτοκράτορα τον εμπόδισαν να απαρνηθεί τον κόσμο και να καταφύγει εις την νήσον των Πριγκιποννήσων Αντιγόνη, πλησίον του φημισμένου ασκητού Συμεώνος. Εκεί έμεινε αγωνιζόμενος πνευματικώς επί δύο έτη και μετά, κατόπιν των τουρκικών επιδρομών εις τας νήσους, ήλθε με τον γέροντά του εις την περίφημο τότε Μονή του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων, εις την Κωνσταντινούπολιν.
  Ο μοναχός Μάρκος συνέχισε και εις την νέαν μετάνοιά του την σκληράν ασκητικήν ζωήν. Εις την μονήν των Μαγγάνων, ο άγιος Μάρκος συνέθεσε σχεδόν τα περισσότερα από τα 100 έργα του που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερον. Ιδιαιτέρως σημαντικά είναι τα έργα που έγραψε εναντίων των λατινοφίλων αντιπάλων του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, τον οποίον εσέβετο πολύ και τον είχε ως πρότυπο του. Εις την Μονήν αυτήν ο Μάρκος έλαβε και το χρίσμα της ιεροσύνης, κατόπιν πιέσεως, διότι ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο δια τέτοιον υψηλόν λειτούργημα. Σύντομα δε απέκτησε και φήμη καλού πνευματικού, δι,αυτό πολλοί κληρικοί και λαϊκοί έγραφον εις τον άγιον ζητώντες την γνώμη του επί διαφόρων ζητημάτων.
ΕΙΣ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΗΣ ΦΕΡΡΑΡΑΣ
Το 1436 και ενώ ακόμη ήτο ιερομόναχος ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας τον διορίζει ως αντιπρόσωπο του εις την συγκληθείσαν σύνοδον δια ένωσιν των εκκλησιών. Το ίδιον έτος ο Αυτοκράτωρ Ιωάννης ο Παλαιολόγος τον αναγκάζει να δεχθεί τον Μητροπολιτικόν θρόνον της Εφέσου που είχε χηρεύσει εκείνον τον καιρόν.
  Ο αυτοκράτωρ δείχνει την μεγάλη εκτίμηση που έτρεφε εις τον άγιον Μάρκον διορίζοντάς τον γενικόν έξαρχον της συνόδου. Ούτως ο άγιος ηναγκάσθη να ακολουθήσει τον Πατριάρχη και την λοιπήν αντιπροσωπία εις την Ιταλία.
 Ο άγιος Μάρκος πήγε στην σύνοδον με τας καλυτέρας προθέσεις και έδειξε την διαλλακτικότητά του με τον λόγο που συνέθεσε δια τον πάπαν, προτού ακόμη αρχίσουν αι εργασίαι της συνόδου εις την Φερράραν. Μερικοί μάλιστα Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι παρεξήγησαν τον Μάρκον δια την διαλλακτικότητα του ύφους του εις τον διάλογο με τον καρδινάλιο Κεσσαρίνι, και απήτησαν όπως εις το εξής ομιλεί ο Βησσαρίων, Μητροπολίτης Νικαίας.  Το πρώτο θέμα των συζητήσεων ήτο το καθαρτήριο πυρ. Του Βησσαρίωνος αδυνατούντος - λόγω ανεπαρκούς θεολογικής καταρτίσεως - να ομιλήσει, ομίλησε δια τους Ορθοδόξους ο άγιος Μάρκος, εκφωνήσας επί του θέματος τέσσαρες αντιρρητικούς λόγους.
 Αι κρυστάλλιναι ορθόδοξοι απόψεις, ως επαρουσιάσθησαν από τον άγιο μας, ενθουσίασαν τον αυτοκράτορα, ο οποίος προσέβλεπε εις τον Μάρκον ως τον μόνον Ορθόδοξο θεολόγο που ηδύνατο να απαντά ευχερώς εις τους λόγους των παπικών. Αλλά ο περί τα θεία άσχετος βυζαντινός αυτοκράτωρ ήλπιζε ότι αι ορθόδοξοι απόψεις θα επεκράτουν, μη γνωρίζων ότι οι παπικοί θα επέμεναν αμετακίνητοι εις τας πλάνας των. Δι΄αύτόν τον λόγο, όταν είδε ότι η παράλογος επιμονή των λατίνων θα ναυαγούσε τον πολιτικό του σκοπό - ήτοι την ένωση των δύο εκκλησιών και την εξ αυτής αναμενόμενη παπική βοήθεια δι αντιμετώπισιν των Τούρκων - άρχισε να πιέζει τους Ορθοδόξους να ακολουθήσουν μία ηπιότερη η καλύτερα ενδοτική γραμμή.
Η ΨΕΥΔΟΕΝΩΣΙΣ
Οι λατίνοι άρχισαν να εφαρμόζουν την γνωστή τακτική των ψιθύρων, ψευδών και εκβιασμών, και ούτω κατ εκείνη την εποχή διένειμαν εις την Φερράραν εκατοντάδας φυλλαδίων, τα οποία περιείχαν 54 αιρετικές δοξασίας των Ορθοδόξων!!! Βλέποντας την κατάσταση να χειροτερεύει εις βάρος των Ορθοδόξων, δύο εκ των εγκρίτων μελών της Βυζαντινής αντιπροσωπείας, ο Μητροπολίτης Ηρακλείας Αντώνιος, πρώτος τη τάξει Μητροπολίτης του Οικουμενικού θρόνου και ο αδελφός του Μάρκου Ιωάννης, προσπάθησαν να αποδράσουν από την Φερράραν, αλλά ημποδίσθησαν από τον αυτοκράτορα. Και επειδή ο Ιωάννης συνοδευόταν μέχρι τον λιμένα από τον αδελφό του, ο αυτοκράτωρ και ο Πατριάρχης φοβούμενοι τυχόν άλλας απόπειρας αποδράσεως - εν συνεννοήσει μετά των παπικών - μετακίνησαν τις εργασίες της συνόδου από την Φερράραν, που ήτο πλησίον της θαλάσσης, εις την Φλωρεντία
Όταν δε επανήρχισαν αι εργασίαι της συνόδου ο Εφέσου ήτο ο κύριος ομιλητής των Ορθοδόξων. Αι σαφείς όμως απαντήσεις του και αι ανατροπαί των λατινικών κακοδοξιών προκάλεσαν το μένος των λατινοφρόνων Ορθοδόξων, οι οποίοι με την σιωπηρά συγκατάθεση και ανοχή του αυτοκράτορος προσπάθησαν να διαβάλουν τον άγιο Μάρκο, κυκλοφορούντες μάλιστα και την είδηση ότι ο Εφέσου είχε τρελαθεί. Εις μίαν δε συνεδρίαση της Ορθοδόξου αντιπροσωπείας, όταν ο Μητροπολίτης Εφέσου απεκάλεσε τους παπικούς «αιρετικούς» οι Μητροπολίτες Λακεδαίμονος και Μυτιλήνης ύβρισαν τον άγιο και προσπάθησαν να τον κτυπήσουν.
Ο ΕΦΕΣΟΥ ΜΑΡΚΟΣ ΔΕΝ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ
Διαπιστώνων ο άγιος ότι όλες οι προσπάθειές του να πείσει τους Ορθόδοξους να μην προχωρήσουν εις την ένωση - γενόμενοι θύματα των παπικών - ήσαν μάταιοι, απεσύρθη από του να συμμετέχει ενεργώς εις τας εργασίας της συνόδου.
Τελικώς την 5 Ιουλίου 1439 υπεγράφη η ένωση και ως αναφέρει ο Συρόπουλος οι περισσότεροι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι υπέγραψαν χωρίς την θέληση των και φοβούμενοι τον αυτοκράτορα. Όταν δε ο πάπας ηρώτησεν εάν υπέγραψε ο Μάρκος και έλαβε απάντηση αρνητική είπε προφορικώς «λοιπόν, εποιήσαμεν ουδέν».Ο υπερόπτης και δεσποτικός πάπας ζήτησε ανερυθριάστως από τον άβουλο βυζαντινό αυτοκράτορα, όπως στείλει τον Μάρκον εις αυτόν δια να τον δικάσει ενώπιον συνοδικού δικαστηρίου, αλλ' ευτυχώς ο αυτοκράτωρ ηρνήθη.
Αργότερα όμως παρεκάλεσε τον Μάρκον, αφού είχε πάρει προφορικές διαβεβαιώσεις δια την ασφάλειάν του από τον πάπα, να εμφανισθεί ενώπιον του ποντίφικα και να εξηγήσει την στάση του. Ο Μάρκος υπακούοντας εις το αυτοκρατορικό πρόσταγμα επήγε εις τον πάπαν. Μάταια όμως προσπάθησε ο αρχιαιρεσιάρχης της δύσεως να τον πείσει να δεχθεί την εκτρωματική ένωση. Όταν δε είδε ότι ο Μάρκος έμεινε αμετακίνητος εις τας απόψεις του, κατέφυγε εις εκβιασμούς και απείλησε ότι θα καταδίκαζε τον άγιό μας ως αιρετικό. Αλλ΄ ο άγιος Μάρκος μη πτοηθείς απήντησε μετά παρρησίας λέγων. «Αι σύνοδοι κατεδίκαζον τους μη πειθωμένους τη Εκκλησία, αλλ' εις δόξαν τινά εναντίον αυτής ενισταμένους και ταύτη κηρύττοντας και υπέρ αυτής αγωνιζόμενους, διό και αιρετικούς εκάλουν αυτούς...Εγώ δε ου κηρύττω ιδίαν μου δόξαν ουδέ τι εκαινοτόμησα, ουδέ υπέρ αλλοτρίου τινός δόγματος και νόμου ενίσταμαι, αλλ' εις την ακραιφνή δόξαν, τηρώ εμαυτόν».
Ο ΛΑΟΣ ΕΠΙΔΟΚΙΜΑΖΕΙ ΤΟΝ ΜΑΡΚΟΝ
Μετά την προδοτική ένωση της Φερράρας - Φλωρεντίας οι Βυζαντινοί εγκατέλειψαν την Ιταλίαν δια την επιστροφήν των εις την πολιορκουμένην Πόλιν. Ο αυτοκράτωρ παρέλαβε τον άγιον Μάρκον εις το αυτοκρατορικόν πλοίον. Ύστερα από ταξίδι τριών και ήμισυ μηνών έφθασαν τελικώς εις την Κωνσταντινούπολιν. Εκεί οι κάτοικοι εδέχθησαν με αισθήματα εχθρικά και απεδοκίμασαν τους υπογράψαντας την ένωση, αλλ' επεδοκίμασαν και ετίμησαν τον άγιόν μας και ως αναφέρει ο υβριστής του γραικολατίνος επίσκοπος Μεθώνης Ιωσήφ «ο Εφέσου είδε το πλήθος δοξάζων αυτόν ως μη υπογράψαντα και προσεκύνουν αυτώ οι όχλοι παθάπερ Μωϋσεί και Ααρών και ευφήμουν αυτόν και άγιον απεκάλουν»( PG 159, 992).
  Ο απλός λαός του Θεού προσέβλεπε εις τον άγιον Μάρκον ως τον μόνον ιεράρχη που είχε το θάρρος και την ικανότητα να υπερασπίσει την Ορθόδοξον πίστη του. Εγνώριζεν ήδη ότι αρκετοί που υπέγραψαν την ένωση είχαν δωροδοκηθεί από τον πάπα, ενώ τα χέρια του Μάρκου ήταν καθαρά. Όταν ο αυτοκράτωρ απεφάσισε να πληρώσει τον πατριαρχικό θρόνο, έστειλε αντιπροσώπους του εις τον άγιον Μάρκον παρακαλών αυτόν να δεχθεί το υψηλόν αξίωμα του Πατριάρχου, αλλ' ο άγιός μας ηρνήθη.
Η ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΗΜΝΟΝ
Την 4ην Μαΐου 1440 ο άγιος Μάρκος ηναγκάσθη να δραπετεύσει από την Βασιλεύουσαν, διότι εκινδύνευε η ζωή του, και να πάει εις την μητροπολιτική του περιφέρεια, την Έφεσον που ήτο κάτω από τους Τούρκους. Εκεί αφού εποίμανεν έπ' ολίγον το λογικόν του ποίμνιον ηναγκάσθη πάλιν, τώρα υπό των Τούρκων και των ενωτικών, να εγκαταλείψει την Έφεσον και εμπήκεν εις πλοίον που επήγαινεν εις το Άγιον Όρος, όπου απεφάσισε να διέλθει τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του. Όταν όμως το πλοίον έκαμε σταθμό εις την Λήμνο ο άγιος ανεγνωρίσθει και αμέσως συνελήφθη, κατόπιν αυτοκρατορικής εντολής και εφυλακίσθη εκεί επί διετία. Κατά την διάρκεια της φυλακίσεώς του υπέφερε πολύ, αλλά ως έγραψε εις τον ιερομόναχο Θεοφάνη τον εν Ευβοία «ο λόγος του Θεού και η της αληθείας δύναμης ου δέδεται, τρέχει δε μάλλον και ευοδούται, και οι πλείονες των αδελφών τη εμή εξορία θαρρούντες βάλλουσι τοις ελέγχοις τους αλιτηρίους και παραβάτας της ορθής πίστεως...».
   
Από την Λήμνο ο άγιος εξαπέλυσε την περίφημο εγκύκλιο επιστολή του προς τους απανταχού της γης και των νήσων ευρισκομένους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Με αυτήν ελέγχει αυστηρώς τους Ορθοδόξους εκείνους που απεδέχθησαν την ένωσιν και με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύει ότι οι λατίνοι είναι καινοτόμοι και δι' αυτό λέγει : «ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν, και δια τούτο αυτών εχωρίσθημεν». Καλεί δε ο άγιος τους πιστούς να αποφεύγουν τους ενωτικούς, διότι αυτοί είναι «ψευδαπόστολοι και εργάται δόλιοι».
ΣΥΝΕΧΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΝΗ ΜΑΓΓΑΝΩΝ
Μετά την αποφυλάκισίν του άγιος Μάρκος πιεζόμενος υπό της ασθενείας του δεν ηδυνήθη να αποσυρθεί εις το Άγιον Όρος, αλλ' επέστρεψεν εις την εν Κωνσταντινουπόλει μονήν του, όπου εγένετο δεκτός μετά τιμών ως άγιος και ομολογητής υπό του πιστού λαού. Από το μοναστήριον του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων ο νέος ομολογητής διηύθυνε τον αγώνα κατά των ενωτικών, γράφων επιστολάς εις μοναχούς και κληρικούς ενθαρρύνων αυτούς να κρατούν την ορθή πίστη και να μη συνεργάζονται μετά των ενωτικών.
  Οι διωγμοί, αι εξουδενώσεις και αι πιέσεις επεδείνωσαν την κατάσταση της υγείας του οσίου πατρός, και ούτω την 23ην Ιουνίου τω 1444, αφού είχε καλέσει πλησίον του τα πνευματικά του τέκνα και ανέθεσε εις τον Γεώργιον Σχολάριον την αρχηγίαν του ανθενωτικού αγώνος, απεδήμησεν εις Κύριον. Ήτο δε τότε 52 ετών.
ΤΙΜΑΙ ΑΓΙΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΤΟΥ
Ο πιστός λαός του Κυρίου απορφανισθείς, εθρήνησε πολύ δια την απώλειαν του πνευματικού του πατέρα. Ο δε Γεώργιος Σχολάριος, εξεφώνησεν επικήδειον λόγον εις τον οποίον ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο όσιος «εν ιερεύσει διέπρεψεν, εν αρχιερεύσιν διέλαμψεν, ήθλησεν υπέρ της Εκκλησίας πάνυ καλώς αδάμαντος στερεώτερος ώφθη προς την μετάθεσιν...νυν γυμνή τη ψυχή της μακαριότητος εμφορείται ήν επέγνω καλώς και λαβείν εντεύθεν εσπούδασε την εν Χριστώ κεκρυμμένην ζήσας ζωήν και σύνεστι τοις ιεροίς διδασκάλοις της πίστεως, πάντων είνεκα δίκαιος ών εκείνοις συντάττεσθαι». Πνευματικός καρπός του αγίου είναι οι δύο άγιοι μαθηταί του Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως Γεννάδιος και Διονύσιος.
 Αμέσως μετά την οσίαν κοίμησίν του ο Μάρκος ετιμήθη ως άγιος και ομολογητής.
 Αυτό μαρτυρεί με πόνο και ο σύγχρονος και άσπονδος εχθρός του Ιωσήφ, ουνίτης επίσκοπος Μεθώνης, λέγων, «ώσπερ πολλούς μεν και άλλους, και τον καλούμενον Παλαμάν, και τον Εφέσου Μάρκον, ανθρώπους ούτ' άλλως φρενήρεις, αλλά και δοξοσοφίας εμπεπλησμένους, μηδεμίαν αρετήν ή αγιωσύνην εν εαυτοίς έχοντας, μόνον δια το λέγειν και συγγράφειν κατά Λατίνων, δοξάζετε και υμνείτε, και εικόνας εγκοσμείτε αυτοίς και πανηγυρίζοντες, στέργετε αυτούς ως αγίους και προσκυνείτε» ( PG 159, 1357)
  Την πρώτη ακολουθία προς τιμήν του αγίου συνέθεσε ο αδελφός αυτού Ιωάννης ο φιλόσοφος. Κατ' αρχάς η μνήμη του εορτάζετο την 23ην Ιουνίου, αλλά βραδύτερον ωρίσθη η 19η Ιανουαρίου - ημέρα προφανώς της ανακομιδής του λειψάνου του αγίου και ταφής αυτού εις την μονήν του Λαζάρου εις τον Γαλατά. Οι αγώνες του Μάρκου όσον και του μαθητού αυτού Γενναδίου ανεγνωρίσθησαν και εδικαιώθησαν από την μεγάλη σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως που τελείωσε το 1484 και κατέγραψε τα ονόματα αυτώ, ως πατέρων αγίων, εις το Συνοδικό της Ορθοδοξίας.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
«Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ», ΜΕΘΩΝΗ - ΠΙΕΡΙΑΣ 
Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ

ΒΙΟΣ ΟΣΙΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΙΓΥΠΤΙΟΥ.

TOY ΟΣΙΟY & ΘΕΟΦΟΡΟΥ  ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΤΟΥ   ΑΙΓΥΠΤΙΟΥ. 
Ο Μέγας διδάσκαλος και ειρηνικός "κατακτητής"
της Ερήμου!...
 Ο όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος έζησε τον 4ο αιώνα μ. Χ. Πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στην έρημο με εγκράτεια και προσευχή.  Τα ασκητικά του παλαίσματα είναι όντως θαυμαστά και η διδασκαλία του είναι καρπός εμπειρίας.
   Δηλαδή, τα όσα διδάσκει είναι αληθινή θεολογία, είναι ρήματα ζωοποιά και σωτηριώδη, τα οποία εξέρχονται από καρδιά που είναι ναός του Αγίου Πνεύματος και γι’ αυτό γλυκαίνουν τον νου και την καρδιά και δημιουργούν έμπνευση και διάθεση για προσευχή. 
  Όσο επεδίωκε την σιωπή και την ησυχία, τόσο η φήμη τον κατεδίωκε και γι’ αυτό έτρεχαν στην έρημο πάρα πολλοί άνθρωποι για να ακούσουν την σοφή διδασκαλία του και να τραφούν πνευματικά. Αυτός τότε, όταν καταλάβαινε ότι συγκεντρωνόταν έξω από το κελλί του πλήθος ανθρώπων, έφευγε μέσα από υπόγεια σήραγγα, που ένα μέρος της έσκαψε ο ίδιος με τα χέρια του, σε μια σπηλιά, όπου συνέχιζε να προσεύχεται στην αγαπημένη του ησυχία. Αυτό το έκανε από αγάπη για τους ανθρώπους και όχι από περιφρόνηση και αδιαφορία γι’ αυτούς, αφού τους αγαπούσε αληθινά, αλλά αισθανόταν ότι τους ωφελούσε περισσότερο με την προσευχή του παρά με τον λόγο του. Η προσευχή του είχε μεγάλη δύναμη και δι’ αυτής ο Θεός ετέλεσε πολλά θαύματα, αρκετά από τα οποία, όπως θεραπείες ασθενών και δαιμονιζομένων, καθώς και αναστάσεις νεκρών, αναφέρει λεπτομερώς ο ιστορικός Παλλάδιος. 
  Ένα από τα πολλά θαύματα που τέλεσε ο Θεός εισακούοντας την προσευχή του δούλου του, Μακαρίου, είναι και το εξής:Κάποια μέρα εφόνευσαν κρυφά έναν άνθρωπο και οι στρατιώτες χωρίς να γνωρίζουν τον ένοχον συνέλαβαν κάποιον αθώο. Εκείνος διαμαρτυρόταν και φώναζε ότι είναι αθώος, αλλά οι στρατιώτες δεν επείθοντο και ενώ τον οδηγούσαν στην δικαιοσύνη, μπόρεσε και τους ξέφυγε και κατέφυγε στο κελλί του οσίου Μακαρίου. Οι στρατιώτες μπήκαν στο κελλί, τον συνέλαβαν και τον έδεσαν, ενώ εκείνος φώναζε συνεχώς ότι είναι αθώος. Ο όσιος τον λυπήθηκε και πήγε στον τάφο του φονευθέντος μαζί με όλους εκείνους τους ανθρώπους. Γονάτισε και προσευχήθηκε θερμά και μετά ρώτησε τον φονευθέντα εάν ο φερόμενος ως δράστης είναι αυτός που τον εφόνευσε. Τότε ακούσθηκε φωνή μέσα από τον τάφο να λέγη ότι ο άνθρωπος αυτός είναι αθώος και ότι «άλλος με εφόνευσε τίμιε πάτερ». Ο όσιος τον ευχαρίστησε και του είπε να αναπαυθή εν ειρήνη. Τότε οι στρατιώτες ελευθέρωσαν τον αθώο και παρεκάλεσαν τον όσιο να τους υποδείξη τον ένοχο, αφού ερωτήση και πάλι τον φονευθέντα. Ο όσιος Μακάριος τους είπε ότι είναι αρκετό το ότι τους βεβαίωσε πως ο άνθρωπος αυτός δεν πρέπει να τιμωρηθή γιατί είναι αθώος και ότι ο ίδιος δεν είναι κριτής για να τιμωρήση τον ένοχο. 
   Στα Συναξάρια αναφέρονται κάποια περιστατικά, τα οποία είναι εντυπωσιακά και ταυτόχρονα διδακτικά. Ένα από αυτά είναι και το παρακάτω:
- Κάποτε εκεί που περπατούσε συνάντησε δύο νέους διαφορετικού φύλου να περιπτύσσονται και να ασπάζονται περιπαθώς ο ένας τον άλλον. Ο όσιος αντί να τους κατακρίνη, ελεεινολόγησε τον εαυτό του λέγοντας: «Εσύ άθλιε έχεις τόση αγάπη προς τον Χριστό όσην έχουν αυτά τα παιδιά μεταξύ τους;». Μέ αυτόν τον τρόπο ταπεινώθηκε, αλλά και την κατάκριση απέφυγε.
Ετελειώθη εν ειρήνη σε βαθύ γήρας, ήτοι σε ηλικία 90 ετών.
Ο ιερός υμνογράφος απευθυνόμενος στον όσιο Μακάριο του λέγει, μεταξύ των άλλων, και τα εξής: «Της μακαριότητος της υπέρ νουν ορεγόμενος, ελογήσω θεσπέσιε· τρυφήν την εγκράτειαν, την πτωχείαν πλούτον, την ακτημοσύνην περιουσίαν ασφαλή και ευδοξίαν την μετριότητα· διό και της εφέσεως της κατά γνώμην επέτυχες, εν σκηναίς αυλιζόμενος των αγίων, Μακάριε» (Στιχηρό Εσπερινού). 
Δηλαδή, ο όσιος αγαπούσε περισσότερο από όλα τον Θεό και ορεγόταν [=ποθούσε, λαχταρούσε] όχι τα πρόσκαιρα και φθαρτά, αλλά την μακαριότητα της Βασιλείας Του. Για τον λόγο αυτόν θεωρούσε ως τρυφή [=πολυτέλεια, άνεση] την εγκράτεια, ως αληθινό πλούτο την φτώχεια, ως ασφαλή περιουσία την ακτημοσύνη και ως αληθινή δόξα την ταπείνωση. Γι’ αυτό και επέτυχε να απολαύση αυτά που ποθούσε και για τα οποία αγωνιζόταν και αγάλλεται αιωνίως στα ουράνια σκηνώματα μαζί με όλους τους Αγίους. 
Ο βίος και η πολιτεία του οσίου Μακαρίου μας δίνουν την αφορμή να τονίσουμε τα ακόλουθα:
Αληθινός πλούτος είναι αυτός που δεν φθείρεται και που δεν μπορούν οι κλέφτες να τον κλέψουν και να τον αφαιρέσουν από τον κάτοχό του. Και τέτοιος είναι η εκούσια φτώχεια που αποκτάται με την ελεημοσύνη, η οποία είναι στην πραγματικότητα κατάθεση στα «θησαυροφυλάκια» του ουρανού. Ασφαλής περιουσία είναι ο πλούτος της κεκαθαρμένης από τα πάθη καρδιάς, επειδή μέσα σ’ αυτήν είναι θησαυρισμένη η άκτιστη Χάρη του Θεού.
Όποιος κυνηγά τον πρόσκαιρο πλούτο και την εφήμερη δόξα στην πραγματικότητα απεμπολεί την ελευθερία με την οποία τον προίκησε ο Θεός και υποδουλώνεται στους ανθρώπους εκείνους, οι οποίοι, με τον έναν η τον άλλο τρόπο, τον βοήθησαν να τα αποκτήση, επειδή τον έχουν στο χέρι, κατά το κοινώς λεγόμενο, και μπορούν να τον εκβιάζουν όποτε θέλουν. Όποιος υποδουλώνεται ελεύθερα στον Θεό και ζη κάτω από την σκέπη Του, σύμφωνα με το θέλημά Του, αυτός, κατά τον όσιο Μακάριο, δέχεται «την εξ ύψους δύναμιν, την επουράνιον του Πνεύματος αγάπην και αφού λάβει το επουράνιο πυρ της αθανάτου ζωής, λύεται από κάθε κοσμική και ψεύτικη αγάπη και ελευθερώνεται από κάθε δεσμό κακίας» και παραμένει αληθινά ελεύθερος να αγαπά και να πράττη το αγαθό και ευάρεστο στον Θεό.
  
Αληθινά ελεύθερος δεν είναι εκείνος ο οποίος κάνει ο,τι του υπαγορεύουν τα πάθη, οι κακίες και οι αδυναμίες του, ήτοι το να αμαρτάνη, να μισή, να γκρεμίζη και να καταστρέφη, αλλά εκείνος που μπορεί να αγαπά ανιδιοτελώς και να σέβεται, να προσφέρη και να ευεργετή με κάθε τρόπο τους συνανθρώπους του. 
Το όραμα του αγίου Μακάριου για την Κόλαση & ο ξυλοδαρμός του για το νόθο παιδί μιας κοπέλας.
Ο άγιος Μακάριος, βαδίζοντας στην έρημο, ξέθαψε κατά λάθος με το ραβδί του ένα κρανίο. Έσκυψε λοιπόν, το έθαψε με σεβασμό και προσευχήθηκε για τον άνθρωπο, στον οποίο ανήκε. Τότε του εμφανίστηκε η ψυχή και τον πληροφόρησε ότι, όταν ζούσε, ήταν λάτρης των δαιμόνων (ιερέας της Ίσιδος) και τώρα βρισκόταν στην κόλαση. «Και πώς είναι εκεί;» ρώτησε ο άγιος. «Τα πάντα βρίσκονται μέσα στη φωτιά» απάντησε η ψυχή. «Κι εμείς είμαστε δεμένοι πλάτη με πλάτη. Όμως, όταν εσύ προσεύχεσαι για μας, βλέπουμε λίγο ο ένας τον άλλο, όση ώρα διαρκεί η προσευχή».
Ξέρουμε από τους αγίους χριστιανούς διδασκάλους ότι η φωτιά, που ανέφερε η ψυχή, είναι το Φως του Θεού, στο οποίο λούζονται τα πάντα στον άλλο κόσμο. Η αίσθηση που βιώνουν από Αυτό το Φως εκείνοι που το βλέπουν μέσα από την παραμόρφωση του εγωισμού είναι αυτό που περιγράφεται ως «πυρ της κολάσεως».
   Ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος ήταν τόσο καλός, ώστε, όταν μια νέα γυναίκα που είχε μείνει έγκυος από κάποιον κρυφό εραστή, τον συκοφάντησε ότι το παιδί ήταν δικό του, εκείνος το δέχτηκε, υπέμεινε κάθε είδους προσβολές από τον πληθυσμό εκείνου του τόπου και άρχισε να δουλεύει διπλάσια, για να συντηρήσει και τη γυναίκα με το παιδί της. Και, όταν αργότερα αποκαλύφθηκε η συκοφαντία, έφυγε κρυφά και δε ζήτησε ποτέ το δίκιο του.
 Η συνάντηση του αγίου με τους δύο Γυμνούς Ασκητές της «Εσώτερης Ερήμου».
Μακαρίου του Αιγυπτίου του Αλεξανδρέως τα ευρισκόμενα πάνταΑποφθέγματα, 238-240. Στο MignePatrologia Graeca,  τ. 34, 237-240:
«Ήλθε ποτέ Μακάριος ο Αιγύπτιος από Σκήτεως εις το όρος της Νιτρίας, εις την προσφοράν του αββά Παμβώ. Και λέγουσιν αυτώ οι γέροντες: Ειπέ ρήμα τοις αδελφοίς, πάτερ. Ο δε είπεν: Εγώ ούπω γέγονα μοναχός, αλλ’ είδον μοναχούς. Καθημένω γαρ μοι ποτέ εν τω κελλίω εις Σκήτιν, ώχλησάν μοι οι λογισμοί λέγοντες: άπελθε εις την έρημον και ίδε τι βλέπεις εκεί. Έμεινα δε πολεμών τω λογισμώ πέντε έτη, λέγων μήπως από δαιμόνων εστίν. Και ως επέμεινεν ο λογισμός, απήλθον εις την έρημον. Και εύρον εκεί λίμνην υδάτων και νήσον εν μέσω αυτής. Και ήλθον τα κτήνη της ερήμου πιείν εξ αυτής. Και είδον εν μέσω αυτών δύο ανθρώπους γυμνούς. Και εδειλίασε το σώμα μου. Ενόμισα γαρ ότι πνεύματα εισίν. Αυτοί δε με ως είδον δειλιώντα, ελάλησαν προς με: Μη φοβού, και ημείς άνθρωποι εσμέν.
  »Και είπον αυτοίς: πόθεν εστέ, και πώς ήλθετε εις την έρημον ταύτην; Και είπον: Από κοινοβίου εσμέν. Και γέγονεν ημίν συμφωνία και εξήλθομεν ώδε. Ιδού τεσσαράκοντα έτη, και ο μεν είς Αυγύπτιος, ο δε έτερος Λυβικός υπάρχει. Και επηρώτησάν με και αυτοί λέγοντες: Πώς ο κόσμος; Και ει έρχεται το ύδωρ κατά καιρόν αυτού, και ει έχει ο κόσμος την ευθηνίαν αυτού, και είπον αυτοίς: ναι. Καγώ αυτούς ηρώτησα: πώς δύναμαι γενέσθαι μοναχός; Και λέγουσί μοι: Εάν μη αποτάξηται τις πάσι τοις του κόσμου, ου δύναται γενέσθαι μοναχός. Και είπον αυτοίς: Εγώ ασθενής ειμί και ου δύναμαι ως υμείς. Και είπον μοι και αυτοί: Και εάν ου δύνασαι ως ημείς, κάθου εις το κελλίον σου, και κλαύσον τας αμαρτίας σου. Και ηρώτησα αυτούς: Όταν γίνηται χειμών, ου ριγάτε; Και όταν γίνηται καύμα, ου καίεται τα σώματα υμών; Οι δε είπον: Ο Θεός εποίησεν ημίν την οικονομίαν ταύτην, και ούτε τω χειμώνι ριγώμεν, ούτε τω θέρει το καύμα ημάς αδικεί.Διά τούτο είπον υμίν ότι ούπω γέγονα μοναχός, αλλ’ είδον μοναχούς. Συγχωρήσατέ μοι, αδελφοί».
Νεοελληνική απόδοση:
 Κάποτε ο Μακάριος ο Αιγύπτιος ήρθε από τη Σκήτη στο όρος της Νιτρίας, στον αββά Παμβώ. Και οι γέροντες του λένε: «Πες ένα λόγο στους αδελφούς, πάτερ». Και εκείνος είπε: «Εγώ δεν έχω γίνει ακόμη μοναχός, αλλά είδα μοναχούς. Διότι, κάποτε, ενώ καθόμουν στο κελλί μου, με ενόχλησαν οι λογισμοί λέγοντας: “Πήγαινε στην έρημο, να διαπιστώσεις τι θα δεις εκεί”. Έμεινα αντιστεκόμενος στο λογισμό πέντε χρόνια, διστάζοντας μήπως προέρχεται από δαίμονες. Καθώς όμως επέμεινε ο λογισμός, πήγα στην έρημο. Και εκεί βρήκα μια λίμνη και ένα νησί στη μέση της. Και ήρθαν τα ζώα της ερήμου να πιουν νερό, και είδα ανάμεσά τους δύο ανθρώπους γυμνούς. Και δείλιασε το σώμα μου, γιατί νόμισα ότι είναι πνεύματα. Εκείνοι όμως, όταν με είδαν να δειλιάζω, μου είπαν: “Μη φοβάσαι, κι εμείς άνθρωποι είμαστε”.
»Και τους είπα: “Από πού είστε και πώς ήρθατε σ’ αυτή την έρημο;” Και είπαν: “Είμαστε από ένα κοινόβιο. Και κατόπιν κοινής συμφωνίας ήρθαμε εδώ. [Ζούμε εδώ] σαράντα χρόνια και είμαστε ο ένας Αυγύπτιος και ο άλλος Λίβυος”. Και με ρώτησαν και αυτοί: “Σε τι κατάσταση βρίσκεται ο κόσμος; Βρέχει στην ώρα του και έχει ο κόσμος την αφθονία του;” Και τους είπα: “Nαι”. Κι εγώ τους ρώτησα: “Πώς μπορώ να γίνω μοναχός;” Και μου λένε: “Εάν δεν απαρνηθεί κάποιος όλα τα του κόσμου, δε μπορεί να γίνει μοναχός”. Και τους είπα: “Εγώ είμαι αδύναμος και δε μπορώ σαν εσάς”. Και μου είπαν και αυτοί: “Και εάν δε μπορείς σαν εμάς, να κάθεσαι στο κελλί σου και να θρηνείς τις αμαρτίες σου”. Και τους ρώτησα: “Όταν γίνεται χειμώνας, δεν κρυώνετε; Και όταν γίνεται καύσωνας, δεν καίγονται τα σώματά σας;”. Εκείνοι είπαν: “Ο Θεός μας έκανε αυτή τη χάρη, και ούτε το χειμώνα κρυώνουμε, ούτε το καλοκαίρι μας βασανίζει ο καύσωνας”.
»Γι’ αυτό σας είπα δεν έχω γίνει ακόμη μοναχός, αλλά είδα μοναχούς. Συγχωρέστε με, αδελφοί».
Στο εξαιρετικό blog Orthodox Father δημοσιεύονται:
Αξίζει μια επίσκεψη -ή μια καθημερινή επίσκεψη- σ' αυτές της οάσεις της σύγχρονης Ερήμου.
Καλή ανάγνωση - ο άγιος να σας ευλογεί.

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ.

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ.
Τα πρώτα χρόνια
  Ο Μέγας Αθανάσιος γεννήθηκε το 297 μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Από πολύ μικρή ηλικία έζησε τους διωγμούς που είχαν εξαπολύσει οι ειδωλολάτρες και αιμοσταγείς αυτοκράτορες εις βάρος των Χριστιανών. Για τους γονείς του οι πηγές αναφέρουν ότι ήταν ευσεβείς και τον προσανατόλισαν από πολύ μικρό στην πίστη προς τον Χριστό, τόσο πολύ που είχε φτάσει στο σημείο να ενδιαφέρεται μόνο για την μελέτη των Γραφών. Μια μέρα, μάλιστα που οι χριστιανοί στην Αλεξάνδρεια γιόρταζαν την μνήμη του Επισκόπου Πέτρου, τον οποίον είχε θανατώσει ο Μαξιμίνος, ο νεαρός τότε Αθανάσιος με άλλα παιδιά ευσεβών οικογενειών προσποιούνταν τους διακόνους, τους ιερείς και τους Επισκόπους. Πολύ κοντά ήταν το σπίτι του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Αλεξάνδρου. Ο Πατριάρχης που έβλεπε τα παιδιά να παίζουν, αντίκρισε μία σκηνή που δεν περίμενε. Τα παιδιά που είχαν πάρει ιερατικούς ρόλους είχαν χειροτονήσει τον Αθανάσιο Πατριάρχη και εκτελούσαν τις εντολές του. Τελούσαν μυστήρια ενώ ο Πατριάρχης που τα παρακολουθούσε έστειλε κάποιον να πει στα παιδιά ότι θέλει να τα δει. Του έκανε εντύπωση ο Αθανάσιος και αφού κάλεσε τους γονείς του, τους είπε:
— «Το παιδί σας μια μέρα θα γίνει μεγάλος και θαυμαστός. Να φροντίσετε να μάθει τα Ιερά Γράμματα και όταν γίνει δεκαοχτώ χρονών, να μου το φέρετε».
  Οι γονείς του πράγματι φρόντισαν για την μόρφωσή του, ενώ όταν έγινε δεκαοκτώ ετών τον παρουσίασαν στον Πατριάρχη Αλέξανδρο. Ο Πατριάρχης που ήταν επιεικής και καταδεκτικός τον δέχτηκε σαν πατέρας. Εκείνη την εποχή το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ήταν ένα κέντρο του Χριστιανισμού. Ο Πατριάρχης μετά από λίγο καιρό τον χειροτόνησε αναγνώστη και στη συνέχεια διάκονο. Νεαρός ο Μέγας Αθανάσιος έζησε και σε διάφορα Μοναστήρια άλλα και κοντά σε ασκητές της Αιγύπτου. Πριν ακόμα χειροτονηθεί διάκονος, ακολούθησε για μικρό χρονικό διάστημα στην έρημο τον Μέγα Αντώνιο. Ήταν αυτός που τον δίδαξε και καθόρισε την πορεία του.
Ο Άρειος
Ο Άρειος που ήταν πολύ καλός ρήτορας, το έτος 319 μ.Χ. είχε κατορθώσει να αποκτήσει οπαδούς και στον Κλήρο αλλά και στο λαό στην αίρεση του. Ο Μέγας Αθανάσιος  μετατράπηκε εκείνη την εποχή σε στρατηγό ο οποίος έγραφε επιστολές και εγκυκλίους στον κάθε Επίσκοπο χωριστά για να τους γεμίζει με δύναμη και για να τους στηρίζει. Διάκονος ζει κάτω από τη σκιά του Πατριάρχη Αλεξάνδρου αλλά αυτός είναι που οδηγεί πλέον το ποίμνιο.
Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος
Όταν ήταν αυτοκράτορας ο Μεγάλος Κωνσταντίνος συγκεντρώθηκαν 318 σοφοί και άγιοι πατέρες της Εκκλησίας μας, για να αντιμετωπίσουν τον Άρειο. Μαζί με τους μεγάλους Ιεράρχες βρέθηκε και ο Μέγας Αθανάσιος. Η Σύνοδος αυτή έγινε στη Νίκαια της Βιθυνίας στα μέσα Ιουλίου του 325 μ.Χ. Ο Μέγας Κωνσταντίνος που είναι παρών στην έναρξη της Συνόδου, ακούει να διαβάζεται επιστολή του Πατριάρχη Αλεξανδρείας, στην οποία περιγράφεται η αίρεση και καταδικάζεται από την Σύνοδο της Αλεξανδρείας. Στην συνέχεια ο Άρειος αντί να απαντήσει στην επιστολή, αρχίζει να αναπτύσσει την διδασκαλία του, που είχε σαν αποτέλεσμα να σηκωθεί ο Άγιος Νικόλαος και αγανακτισμένος να ραπίσει τον Άρειο. Όπως είπαμε στην Σύνοδο υπήρχαν Επίσκοποι οι οποίοι και παρατήρησαν αμέσως τον αντιπρόσωπο του Πατριάρχη Αλεξανδρείας. Είναι ρήτορας και ο λόγος του είναι γεμάτος σοφία και σύνεση. Φανερώνει την αλήθεια και όλοι οι Επίσκοποι τον κοιτούν με θαυμασμό. Εκμηδενίζει τον Άρειο και αναδεικνύεται «Στύλος της "Ορθοδοξίας».
Πατριάρχης - Η κοίμηση του Πατριάρχη Αλεξάνδρου
Προς τα τέλη Φεβρουαρίου το 326μ.Χ. ο Πατριάρχης κοιμήθηκε και οι Επίσκοποι συγκεντρώνονται, για να εκλέξουν τον διάδοχο του. Οι Επίσκοποι, γνωρίζοντας την προσωπικότητα του Αθανασίου, αλλά και την λαϊκή θέληση τον εξέλεξαν διάδοχο του θρόνου. 
Οι εχθροί του συσπειρώνονται
Οι εχθροί του λοιπόν, που ήταν φυσικά οι Αρειανοί, με πρωτεργάτη τον Επίσκοπο Νικομήδειας τον Ευσέβιο, αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν χαλκευμένο κατηγορητήριο εναντίον του. Ο Ευσέβιος μαζί με άλλους, κατηγόρησαν τον Αθανάσιο ότι ήταν ανάξιος να καταλάβει τον Πατριαρχικό θρόνο, ενώ τόνιζαν ότι είναι εχθρός της Βασιλείας και ότι είναι 
φιλοχρήματος και άδικος. Το κατηγορητήριο κάποια στιγμή έφθασε δια μέσω του Ευσέβιου στον Μέγα Κωνσταντίνο, ο οποίος σε συνάντησή του με τον Μέγα Αθανάσιο αμέσως κατάλαβε, ότι επρόκειτο για συκοφαντίες και έγραψε μία επιστολή στην οποία ονόμαζε «άνθρωπο του Θεού» τον Αθανάσιο και «συκοφάντες» τους εχθρούς του Αγίου.
 Οι πολέμιοι του Αθανασίου δεν σταματούν να σκέφτονται άλλους τρόπους εξόντωσης του Αγίου και καταστρώνουν καινούργιο σχέδιο. Η καινούργια κατηγορία που εξαπολύουν είναι 
ότι έκοψε το χέρι κάποιου Αρσενίου και ότι ασχολείται με την μαγεία. Ο Μέγας Κωνσταντίνος έδωσε εντολή στον ετεροθαλή αδελφό του, Κήνσορα Δαλμάτιο, να κάνει ανακρίσεις για το θέμα αυτό. Το συμπέρασμα είναι ότι ο Αρσένιος ζει, αλλά η Σύνοδος της Τύρου έχει προετοιμάσει την καταδίκη του Αγίου. Ο Μέγας Αθανάσιος πηγαίνει στην Σύνοδο της Τύρου ενώ ταυτόχρονα ο Αρσένιος, που δεν θέλει να καταδικαστεί ένας αθώος, συναντάει μέσα στο σκοτάδι τον Άγιο. Ο Άγιος του ζητά να μην φανερωθεί πουθενά έως την ώρα που θα πάρει τον λόγο, μέσα στη Σύνοδο. Οι συκοφάντες, την άλλη μέρα γεμάτοι οργή και πάθος κατηγορούσαν τον Άγιο που δεν μιλούσε καθόλου έως την στιγμή που έπρεπε να απολογηθεί.
— «Με κατηγορείτε, ότι έκοψα το χέρι του Αρσένιου και γι' αυτό το λόγο συμπεράνατε ότι πλέον ασχολούμαι με μάγια. Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να σας ρωτήσω αν γνωρίζεται τον Αρσένιο».
— «Ναι, ναι,...» άρχισαν να φωνάζουν όλοι μαζί.
— «Να υποθέσουμε λοιπόν ότι το χέρι που έχετε τοποθετήσει στη θήκη εδώ μπροστά μου είστε βέβαιοι, ότι είναι του Αρσένιου. Αρσένιε, έλα μέσα...».
Ο Αρσένιος παρουσιάζεται και οι συκοφάντες σιωπούν, ενώ ο Άγιος συνεχίζει:
— «Αρσένιε, πόσα χέρια έχεις;»
— «Δύο».
Οι συκοφάντες μετά το σοβαρό πλήγμα που δέχτηκαν δεν σταματούν να εξυφαίνουν καινούργια σατανικά σχέδια. Βρήκαν λοιπόν μία αμαρτωλή γυναίκα που αφού την πλήρωσαν της είπαν να σπείρει τη φήμη ότι ο Άγιος αμάρτησε μαζί της. Και πάλι ο Άγιος θα πρέπει να υποστηρίξει την αγνή ζωή του και να απολογηθεί στη Σύνοδο. Πράγματι στη Σύνοδο, που θα δίκαζε τον Άγιο, παρουσιάστηκε η γυναίκα εκείνη όχι μόνη της αλλά κρατώντας στην αγκαλιά της ένα μωρό. Η ίδια μάλιστα ισχυρίστηκε ότι το βρέφος ήταν ο καρπός της αμαρτίας με τον Άγιο. Στη Σύνοδο εμφανίζεται και ο Άγιος ενώ μπροστά του πηγαίνει ένας μεγαλοπρεπής Ιερέας που ονομαζόταν Τιμόθεος. Ο Τιμόθεος σταμάτησε μπροστά στη γυναίκα και την ρώτησε:
— «Είσαι σίγουρη ότι εγώ έκανα μαζί σου αυτή την αμαρτία;»
Η αμαρτωλή γυναίκα που νομίζει ότι αυτός είναι ο Πατριάρχης φωνάζει στον Τιμόθεο:
— «Πως τολμάς εσύ που με κατάστρεφες να με ρωτάς; Αυτός είναι Άγιοι Πατέρες ο βρώμικος Αθανάσιος, που αμάρτησε μαζί μου και είναι ανάξιος για Αρχιερέας».
Οι συκοφάντες στην παγίδα, που είχαν στήσει στον Άγιο είχαν πέσει οι ίδιοι για άλλη μια φορά.
Η Εξορία
Ο Ευσέβιος όμως δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Έπεισε λοιπόν τον Μέγα Κωνσταντίνο, να εξορίσει τον Άγιο, με την κατηγορία, ότι, δεν ήταν φίλος του και ότι σχεδίαζε να σταματήσει την αποστολή σιταριού από την Αλεξάνδρεια προς την Κωνσταντινούπολη. Αυτή την φορά ο αγώνας του Άγιου να πείσει τον αυτοκράτορα για την 
συκοφαντία αυτή δεν έχει αποτέλεσμα και οδηγείται εξόριστος στην Γαλλία. Είμαστε στο έτος 336 μ.Χ. και ο Άγιος βρίσκεται πολύ μακριά από το ποίμνιο του. Βρίσκουν λοιπόν την ευκαιρία, ο Άρειος και οι οπαδοί του, που αγωνίζονταν με πλάγια μέσα, να εμφανίσουν τον Άρειο σαν συκοφαντημένο. Καταφέρνουν να πείσουν τον Μέγα Κωνσταντίνο να εκδώσει διαταγή, για τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, που έλεγε ότι ο Άρειος θα έπρεπε να πάρει μέρος μαζί του στην λειτουργία της Κυριακής. Μάλιστα με την απειλή της εξορίας. 
Την Κυριακή λοιπόν οι δρόμοι ήταν γεμάτοι με οπαδούς του Αρείου που είχαν οργανώσει μία λαμπρή υποδοχή. Μόλις όμως η πομπή έφτασε κοντά στο ναό, ο Άρειος έπεσε νεκρός από ακατάσχετη αιμορραγία.
Επιστροφή από την εξορία
Το 337 μ.Χ. πεθαίνει ο Μέγας Κωνσταντίνος, που σαν τελευταία του επιθυμία, είχε εκφράσει στον γιο του Κωνστάντιο, την επιστροφή του Μεγάλου Αθανασίου από την εξορία. Παρέδωσε μάλιστα την διαθήκη του στον Ευσέβιο. Ο Ευσέβιος για να αποκτήσει λοιπόν την εύνοια του Κωνσταντίνου του παρέδωσε την διαθήκη, ενώ γέμισε την αυλή με οπαδούς του ΑρείουΟ Μέγας Αθανάσιος, λοιπόν επιστρέφει από την εξορία τον Νοέμβριο του έτους 338 μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια. Τον υποδέχτηκαν Κλήρος και λαός με εκδηλώσεις αγάπης, ενώ οι εχθροί του που για κάποιο χρονικό διάστημα έκαναν ότι ήθελαν άρχισαν να ανησυχούν. Με πρωτεργάτη τον Ευσέβιο κατηγορούν τον Άγιο ότι είναι φιλοχρήματος, αφού όπως λένε αντί να δίνει δωρεάν το σιτάρι στη Λιβύη και στην Αίγυπτο, το πουλάει για να έχει κέρδος. Τον κατηγορούν επίσης, ότι ευθύνεται για τις σφαγές και την εξορία πολλών κληρικών. Ταυτόχρονα ο Ευσέβιος όταν εξορίστηκε ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Παύλος στα Σίγγαρα της Μεσοποταμίας, κατόρθωσε αν και αιρετικός να καταλάβει τον Πατριαρχικό θρόνο. Από εκεί λοιπόν ο Ευσέβιος θα κατηγορήσει τον Άγιο ότι κατέλαβε παράνομα τον Πατριαρχικό θρόνο της Αλεξανδρείας, μετά την εξορία του. Αποφασίζουν λοιπόν, οι συκοφάντες ότι χηρεύει η θέση του θρόνου της Αλεξάνδρειας και χειροτονούν Πατριάρχη έναν αιρετικό που ονομάζεται Πιστός. Ο Άγιος στέλνει σειρά επιστολών για να καταδείξει την σκευωρία, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι Επίσκοποι να αποκηρύξουν τον Πιστό. Ο Επίσκοπος της Ρώμης Ιούλιος πρότεινε να γίνει Σύνοδος ώστε να φωτιστούν όλες οι πτυχές του θέματος του Αγίου. Οι αιρετικοί όμως δεν ήθελαν να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο.
  Μετά το Πάσχα του 340μ.Χ. ο Άγιος στέλνεται στην εξορία. Θα φτάσει στην Ρώμη και θα παρουσιάσει στον Ιούλιο όλα τα στοιχεία για την υπόθεση των αιρετικών. Θα παραμείνει τρία ολόκληρα χρόνια και θα διδάξει τον μοναχικό βίο ενώ θα αφήσει την σφραγίδα της αγιότητας του. Στην άλλη πλευρά οι οπαδοί του Ευσέβιου, μαθαίνοντας ότι ο Άγιος είναι στη Ρώμη και ότι επιθυμεί να συζητηθεί η υπόθεση των διώξεών του από Σύνοδο κληρικών, ξεκινούν διωγμό εναντίον των Χριστιανών της Αλεξανδρείας. Πρωτεργάτης του διωγμού είναι κάποιος δούκας που ονομαζόταν Βαλάκιος. Μαθαίνοντας τον διωγμό των Χριστιανών της Αλεξάνδρειας ο Μέγας Αντώνιος έστειλε επιστολές στην τότε εξουσία αλλά και στον δούκα Βαλάκιο όπου του επισημαίνει, ότι αν δεν σταματούσε αμέσως, τότε θα αντιμετώπιζε την οργή του Θεού. Ο Βαλάκιος όμως δεν έλαβε υπόψη του την επιστολή του Μεγάλου Αντωνίου. Έτσι κάποια μέρα που μαζί με τον έπαρχο Νεκτάριο κινούνταν έξω από την Αλεξάνδρεια, το άλογο του Νεκτάριου του όρμησε και τον τραυμάτισε τόσο σοβαρά που μετά από τρεις μέρες πέθανε. Τον Νοέμβριο του 341μ.Χ. συνήλθε η Σύνοδος της Ρώμης, όπου Επίσκοποι της Ανατολής πληροφόρησαν τους παρισταμένους, για τα σατανικά σχέδια των αιρετικών και τις συκοφαντίες εις βάρος του Αγίου. Η Σύνοδος, αποφάσισε και έκρινε τον Άγιο αθώο, ενώ η απόφασή της στάλθηκε και στον Ευσέβιο που όμως στις αρχές του έτους 342 μ.Χ. πέθανε.
 Η αποκατάσταση
Οι ταλαιπωρίες και οι διώξεις εις βάρος του Αγίου είχαν σαν αποτέλεσμα να ακουστεί το όνομά του στα πέρατα της γης. Το έτος 343 μ.Χ. ο Κώνσταντας καλεί τον Άγιο στα Μεδιόλανα και συγκαλεί Σύνοδο στην Σαρδική, για να αποφασιστεί η πορεία του. Στην Μοισία λοιπόν η Σύνοδος θα ανακηρύξει αθώο τον Άγιο και θα καθαιρέσει τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Γρηγόριο. Από την άλλη ο αδελφός του Κωνστάντιου, Κώνστας έγραψε στον αδελφό του που ανέβαλε την νομιμοποίηση της απόφασης ότι αν δεν αποκαθιστούσε στους θρόνους τους, τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Αθανάσιο και τον Πατριάρχη ωνσταντινουπόλεως Παύλο θα του κήρυττε τον πόλεμο. Τότε ο Κωνστάντιος δέχτηκε αμέσως την επιστροφή του Αγίου ο οποίος έφυγε από τη Ρώμη για να συναντήσει τελικά τον Κωνστάντιο που του τόνισε ότι δεν θα ξανασυμβουλευτεί τους συκοφάντες του.
 Έτσι τον μήνα Οκτώβριο του 346 μ.Χ. ο Άγιος έγινε δεκτός στην Αλεξάνδρεια από τεράστια πλήθη που εκδήλωναν την χαρά τους για την επιστροφή του. Ο προστάτης του λαού είχε επιστρέψει.
Καινούργιος διωγμός
Ο Κωνστάντιος που είναι ουσιαστικά έρμαιο των αιρετικών επιτρέπει τα πάντα από αυτούς. Πετυχαίνουν μάλιστα να συγκαλέσουν Σύνοδο στα Μεδιόλανα το έτος 355 μ.Χ. Στη Σύνοδο αυτή θα καταδικαστεί ο Άγιος, με την βοήθεια του Κωνστάντιου ο οποίος επέτρεψε τον βασανισμό των υποστηρικτών του Αγίου. Εν τω μεταξύ τον Πατριαρχικό θρόνο καταλαμβάνει ένας αρειανός το όνομα του οποίου ήταν Γεώργιος. Ο λαός όμως δεν τον αναγνωρίζει και εκείνος προτρέπει κάποιον στρατηγό ονόματι Σεβαστιανό να ξεκινήσει διωγμό εναντίον των Ορθοδόξων. Τα ξίφη για μέρες ήταν ματωμένα ενώ ο Άγιος αποφάσισε να αποσυρθεί στην έρημο. Οι στρατιώτες έμαθαν ότι ο Άγιος πήγε στην έρημο αλλά τον φύλαξαν οι ασκητές που κατάλαβαν την αγιότητα του.
Η επιστροφή του
Την στιγμή που ο Κωνστάντιος υποστηρίζει τους αιρετικούς, ο λαός επαναστατεί και αναγνωρίζει σαν αυτοκράτορα τον Ιουλιανό, για τον οποίο πιστεύουν ότι είναι Ορθόδοξος Χριστιανός. Τον Νοέμβριο του 361 μ.Χ. πεθαίνει ο Κωνστάντιος και ο Ιουλιανός τον διαδέχεται. Από τις πρώτες του ενέργειες ήταν και η ανάκληση των εξορισμένων.
Οι Χριστιανοί της Αλεξανδρείας περιμένοντας την επιστροφή του Αγίου κατευθύνονται εναντίον του αιρετικού Πατριάρχη Γεωργίου, που είχε προτρέψει τον διωγμό και το αιματοκύλισμα Κάι τον θανατώνουν. Ο Άγιος μετά από το διάταγμα περί ανακλήσεως των εξοριών που εξέδωσε ο Ιουλιανός επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια.
Ο Ιωβιανός
Ο Ιουλιανός όμως δεν άργησε να δείξει τις προθέσεις του. Κατέδειξε με τον πιο εύγλωττο τρόπο ότι είναι ειδωλολάτρης. Πρώτος στέλνεται στην εξορία ο Μέγας Αθανάσιος. Όμως φαινόταν για εξορία, γιατί η διαταγή του Ιουλιανού ήταν η θανάτωση του Αγίου. Τον άφησαν να επιβιβαστεί σε ένα πλοίο που θα τον οδηγούσε στην εξορία και στη συνέχεια τον ακολούθησαν οι εκτελεστές του. Ο Άγιος πηγαίνοντας προς την έρημο της Θηβαΐδος, άλλαξε πορεία και γύρισε πίσω. Όταν συναντήθηκαν με το πλοίο που μετέφερε τους στρατιώτες φονιάδες, εκείνοι ρώτησαν τον καπετάνιο αν είχε δει κανένα άλλο πλοίο. Εκείνος ενημερωμένος από τον Άγιο, τους είπε ότι υπήρχε ένα πλοίο που προχωρούσε και έτσι τους παραπλάνησε και έφτασε στην Μέμφιδα. Από εκεί πήγε ο Άγιος στην Θηβαΐδα κοντά στους ασκητές. Στις 26 Ιουνίου του έτους 363 μ.Χ. στην εκστρατεία εναντίον των Περσών ο Ιουλιανός σκοτώθηκε και την θέση του πήρε ένας στρατηγός που ονομαζόταν Ιωβιανός. Αυτός λοιπόν ο Ιωβιανός που είχε διαφωνήσει με τον Ιουλιανό και που είχε αρνηθεί το αξίωμα του για την Χριστιανική Πίστη ήταν αυτός που ανέλαβε αυτοκράτορας. Ο Άγιος και πάλι επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια και παρουσιάστηκε μόνο όταν έλαβε επιστολή από τον ίδιο τον Ιωβιανό που ήταν Ορθόδοξος Χριστιανός. Ο Ιωβιανός όμως δεν έζησε πολύ και μετά την πάροδο επτά μηνών, πέθανε. Ο θάνατος τον βρήκε στη Γαλατία και όπως λέγεται δεν ήταν φυσικός θάνατος. Αυτόν τον λαμπρό άνδρα διαδέχτηκε ο Ουαλεντιανός που προτίμησε να κυβερνήσει στη Δύση, ενώ στην Ανατολή άφησε τον αδελφό του Ουάλη. 
Ο λαός νικάει
Ο Ουάλης που είναι, όπως ο Κωνστάντιος, όργανο των αιρετικών με την ανάληψη της εξουσίας διέταξε να εξοριστούν όλοι οι κληρικοί, που είχε απομακρύνει ο Κωνστάντιος. Έτσι αναλαμβάνουν τα ηνία και πάλι οι αιρετικοί. Τον Οκτώβριο του έτους 365 μ.Χ., ο έπαρχος περικυκλώνει την κατοικία του με σκοπό να τον συλλάβει, αλλά οι χριστιανοί τον φυγαδεύουν. Ο λαός που υπεραγαπά τον Άγιο δημιουργεί ταραχές ενώ ο Ουάλης στέλνει τον αυλάρχη του Βρασίδα να μεταφέρει διαταγή του προς τον έπαρχο Φλαβιανό, με την οποία αφήνει σε πλήρη Ελευθερία τον Πατριάρχη Αθανάσιο. Ο Άγιος επιστρέφει και πάλι πίσω στον Πατριαρχικό θρόνο που έμεινε έως το έτος 373 μ.Χ. κατά το όποιο και εκοιμήθει.
Το συγγραφικό του έργο
Ο Μέγας Αθανάσιος είναι ο εμπνευσμένος ηγέτης της Ορθοδόξου Εκκλησίας και είναι προικισμένος με σοφία η οποία φαίνεται και μέσα από το συγγραφικό του έργο. Ούτε οι διωγμοί αλλά ούτε και οι κακουχίες δεν τον απέτρεψαν ώστε να συγγράφει μέρα και νύχτα. Ο λόγος του είναι ξεκάθαρος και αφοπλιστικός για τους εχθρούς της πίστης που τότε άκουγαν τα κελεύσματα του Αρείου. Μάλιστα σε μία από τις αναγκαστικές απομακρύνσεις του, το έργο του «Απολογία φυγής» αποτελεί ορόσημο για τη μάχη εναντίον των οπαδών του Αρείου. Υπάρχουν από την άλλη οι επιστολές του Αγίου που στέλνονται για να τεκμηριώσουν μεγάλα εκκλησιαστικά θέματα. Ερμήνευσε τους ψαλμούς και έγραψε τον «Βίο και την Πολιτεία του οσίου Πατρός ημών Αντωνίου»,όπως και το έργο «Περί Παρθενίας».